Zondag 8 maart 2026, Krachtstation Kanaleneiland Utrecht
Vrouwen, vrede en weerbaarheid
Vandaag wil ik beginnen met een eenvoudige vraag.
Wat betekent kracht?
Is kracht luid spreken?
Is kracht macht hebben?
Of is kracht misschien iets anders?
Misschien is kracht een vrouw die haar land moest verlaten, maar haar kinderen toch hoop leert.
Misschien is kracht een vrouw die een nieuwe taal leert, terwijl haar hart nog vol herinneringen zit.
Misschien is kracht een vrouw die ondanks verlies en onzekerheid blijft geloven in een betere toekomst.
Vandaag vieren we Internationale Vrouwendag.
Een dag waarop we de kracht, moed en weerbaarheid van vrouwen erkennen.
Maar vandaag willen we ook stilstaan bij vrouwen die vaak niet gezien worden.
Migranten. Vluchtelingen. Vrouwen die hun thuis moesten achterlaten.
Voor hen is vluchten of migreren niet alleen een reis over grenzen.
Het is een reis van afscheid.
Een reis van moed.
Een reis van opnieuw beginnen.
Veel van deze vrouwen dragen verhalen die we niet altijd horen. Verhalen van oorlog, verlies en onzekerheid. Maar ook verhalen van ongelooflijke kracht.
We zien vrouwen die hun kinderen beschermen, zelfs wanneer ze zelf bang zijn.
Vrouwen die een nieuwe taal leren en een nieuw leven opbouwen.
Vrouwen die werken, studeren en bijdragen aan hun nieuwe gemeenschap.
Dat is weerbaarheid.
Maar laten we ook eerlijk zijn: de weg is niet altijd makkelijk.
Migranten- en vluchtelingenvrouwen worden vaak geconfronteerd met dubbele uitdagingen.
Ze moeten een nieuw leven opbouwen in een onbekende samenleving, terwijl ze tegelijkertijd omgaan met trauma, verlies en soms ook discriminatie.
Toch blijven ze vooruitgaan.
Ze bouwen bruggen tussen culturen.
Ze brengen nieuwe verhalen, nieuwe kennis en nieuwe perspectieven.
En daardoor maken ze onze samenleving sterker.
Maar wanneer we spreken over de kracht van vrouwen, moeten we ook de moed hebben om een moeilijke realiteit te benoemen.
Over de hele wereld worden vrouwen nog steeds slachtoffer van geweld. Soms eindigt dat geweld op de meest tragische manier.
We noemen dat Femicide.
Het woord klinkt misschien abstract.
Maar de werkelijkheid is dat niet.
Achter dat woord schuilen vrouwen met namen, dromen en families.
Moeders die hun kinderen niet meer zien opgroeien.
Dochters die nooit de kans kregen hun toekomst te bouwen.
Vrouwen die hadden moeten leven, maar van wie het leven werd afgenomen.
Femicide is niet alleen een persoonlijk drama.
Het is het uiterste gevolg van ongelijkheid, geweld en het idee dat vrouwen minder waard zouden zijn.
Daarom moeten we het blijven benoemen.
Daarom mogen we niet zwijgen.
Want een samenleving waarin vrouwen niet veilig zijn, kan nooit werkelijk rechtvaardig zijn.
En daarom is deze dag zo belangrijk.
Niet alleen om te vieren wat vrouwen al bereikt hebben.
Maar ook om te blijven werken aan een wereld waarin elke vrouw veilig, vrij en sterk kan leven.
Laat mij afsluiten met een gedachte.
Er is een vrouw
die haar huis verloor
maar niet haar waardigheid.
Er is een vrouw
die grenzen overstak
maar haar dromen meenam.
Er is een vrouw
die verdriet kent
maar haar kinderen toch hoop geeft.
Die vrouw is niet zwak.
Zij is kracht.
Zij is moed.
Zij is weerbaarheid.
En zolang vrouwen blijven opstaan,
blijven spreken,
blijven bouwen —
zal vrede altijd een kans hebben.
Voor elke vrouw die haar stem gebruikt.
Voor elke vrouw die opnieuw begint.
Voor elke vrouw die weigert op te geven.
Vandaag eren we haar.
Morgen bouwen we met haar.
Dank jullie wel
Toespraak van Nadia Laiti, directeur van stichting Empowerment & Coaching
foto: Eric Kampherbeek